Γιάννα Χατζούλη, Strategic HR Consultant & Leadership Coach της HRP
Της Γιάννας Χατζούλη
Όταν ξεκίνησα το ταξίδι μου ως facilitator, πίστευα ότι το πιο σημαντικό ήταν να έχω τον έλεγχο. Να υπάρχει σωστή δομή, ξεκάθαρη ατζέντα, να βγουν τα συμπεράσματα, με άλλα λόγια να «πετύχει» το session. Αυτό με έκανε να εστιάζω αρκετά στο τι θα πω, πότε θα το πω και πώς θα κρατήσω την ομάδα στη σωστή κατεύθυνση.
Με τον καιρό και την εμπειρία, όμως, κατάλαβα ότι ο ρόλος δεν είναι μόνο αυτό.
Άρχισα να ακούω περισσότερο, να δίνω χώρο, να εμπιστεύομαι ότι η ομάδα έχει ήδη μέσα της τις απαντήσεις — απλώς χρειάζεται το κατάλληλο περιβάλλον για να τις εκφράσει. Εκεί έγινε και η πρώτη μεγάλη μετατόπιση: από το να «καθοδηγώ» στο να «διευκολύνω» τη διαδικασία.
Δεν ήταν πάντα εύκολο. Υπήρχαν στιγμές αμηχανίας, σιωπές που έμοιαζαν ατελείωτες, συζητήσεις που έπαιρναν απρόβλεπτη τροπή. Εκεί έμαθα κάτι πολύ σημαντικό: το πιο σημαντικό είναι να είμαι παρούσα.
Και κάπως έτσι, το ταξίδι έγινε πιο εσωτερικό. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό έπαιξαν οι σπουδές μου στο coaching και η προσπάθειά μου να δίνω στους συμμετέχοντες χώρο και κατεύθυνση — εκείνη τη στιγμή ήρθαν τα πραγματικά «aha moments» τόσο για μένα όσο και για την ομάδα.
Άρχισα να παρατηρώ τον εαυτό μου — πότε θέλω να παρέμβω χωρίς λόγο, πότε νιώθω άβολα με τη σιωπή, πότε προσπαθώ να «διορθώσω» τη ροή αντί να την αφήσω να εξελιχθεί. Συνειδητοποίησα ότι όσο περισσότερο δουλεύω με εμένα, τόσο πιο ουσιαστικά μπορώ να σταθώ απέναντι σε μια ομάδα.
Σήμερα, αυτό που κρατάω είναι ότι facilitation δεν είναι τεχνική. Είναι στάση.
Είναι η ικανότητα να δημιουργείς έναν χώρο όπου οι άνθρωποι νιώθουν ασφάλεια να εκφραστούν, να διαφωνήσουν, να σκεφτούν διαφορετικά. Να είσαι εκεί — όχι μόνο για να δώσεις απαντήσεις, αλλά για να βοηθήσεις να αναδυθούν.
Και ίσως αυτό είναι και το πιο όμορφο κομμάτι του ταξιδιού: ότι συνεχίζει να σε εξελίσσει, κάθε φορά λίγο διαφορετικά.
#LeadershipDevelopment #LearningAndDevelopment #CoachingMindset #SelfAwareness #LearningJourney